UA-57546460-1

De voedselscanner. Een interessante innovatie?

By 15 januari 2018 Blogs No Comments

84c6c15d-818f-4a39-af69-7a807b97e941_Voedselscanner

Om uiteenlopende redenen willen mensen weten wat er in hun voeding zit. De techniek kan daarbij helpen. Een voorbeeld is deze voedselscanner. Met één druk op de knop meet je de hoeveelheid vocht, vet, eiwitten, vezels en koolhydraten in een (verpakt) voedselproduct. Hoe interessant is deze innovatie?

Om die vraag te kunnen beantwoorden moeten we weten wat mensen precies willen weten over de samenstelling van hun voedsel. Ik onderzocht dit in opdracht van de groente- en fruitsector. Uit dit onderzoek blijkt dat mensen die regelmatig op zoek zijn naar informatie over de samenstelling hun voedsel, uiteenlopende redenen hebben om dit te doen.

Zo zijn er mensen die intensief sporten en willen weten hoeveel eiwitten ze binnen krijgen. Anderen willen afvallen en zijn geïnteresseerd in de aanwezigheid van suiker of koolhydraten. In beide gevallen kan de scanner helpen. So far so good.

Maar er zijn ook andere redenen waarom mensen willen weten er in hun voeding zit. Denk aan mensen met een voedselallergie. Zij willen zeker weten dat ze bijvoorbeeld geen pindaresten, gluten of lactose binnen krijgen. “Die moet ik helaas teleurstellen,” zegt RIKILT-onderzoeker Yannick Weesepoel. “Het meten van allergenen, ofwel zeer lage concentraties, lukt je niet met infrarood.” Met lage concentraties bedoelt hij alles onder de 0,1% van het gewicht van het totale product.

Mineralen

En de mensen die een tekort aan een bepaald mineraal hebben, of denken dat ze dat hebben, en daarom willen weten hoeveel kalium, calcium of ijzer voeding bevat? Ook die hebben niets aan de scanner. “Mineralen zijn zouten en zouten hebben geen infraroodspectrum,” aldus de onderzoeker.

Zij die willen weten hoeveel vitamine B, C of D een product bevat, zijn in theorie wél te bedienen. Op voorwaarde dat de scanner dat geleerd wordt. Dat is tot op heden nog niet gebeurd.

Er zijn nog meer technische beperkingen. De scanner werkt alleen op verse, homogene producten, denk aan een appel of een stuk vlees. “Op bewerkte producten zoals pizza’s, is de kans groot dat je ernaast meet”. Volgens Weesepoel is de voedselscanner te vergelijken met een smartphone van tien jaar geleden: “Je kunt er nog niet écht iets mee.”

Toekomst

Maar volgens Weesepoel belooft de toekomst veel goeds als het om zelfdiagnostiek gaat. Om ook allergenen te kunnen meten, zijn contact- ofwel natte methodes nodig. Hierbij breng je voedsel in contact met een stof. “Ik verwacht dat dit over een tijdje mogelijk zal zijn met een smartphone.”

Klinkt goed. Ik zou nog wel op één ding willen wijzen. Uit mijn onderzoek voor de groente- en fruitsector blijkt ook dat, onafhankelijk van de reden waarom mensen op zoek zijn naar informatie over wat er in voeding zit, ze hierover geïnformeerd willen worden op het niveau van gerechten in plaats van producten. Anders moeten ze voor hun gevoel te ingewikkelde rekensommen maken om te weten wat ze binnen krijgen.

De bijbehorende app zou dus zo veel toelichting moeten geven op de uitslag van een scan, dat de interpretatie door de gebruiker moeiteloos is.

Samenvattend is er dankzij een combinatie van technologische ontwikkeling en inzicht in consumentenbehoeften, nog veel te winnen in het informeren van mensen over wat ze eten.

15 januari 2018

Leave a Reply